เกือบปีแล้วซิที่ไม่ได้ทิ้งตัวหนังสือไว้ที่นี่เลย :)
บล็อคที่แล้วสวัสดีปีใหม่ 2008 บล็อคนี้ก็ 2009 เนอะ 555
วันนี้เป็นส่งท้ายปีที่เงียบกว่าทุกครั้ง
ใครจะเชื่อว่าอดีตปาร์ตี้เกิร์ลอย่างฉันจะนั่งอยู่บ้านในคืนแบบนี้
แถมยังอยู่คนเดียวซะด้วยซิ 555
เหนื่อยแบบแทบขาดใจมาหลายวัน
วันนี้ได้นั่งนิ่งๆบ้างก็รู้สึกดี
คนข้างๆกลับไปเยี่ยมบ้าน แต่ยังไม่มีโอกาสได้เหงา
จนกระทั่งวินาทีนี้...วินาทีที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าอยู่คนเดียว
บ้านเงียบจัง...ได้ยินแต่เสียงกรนของลูกชายสองตัว
ได้นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยคนเดียว
มีคนถามว่าจะผ่านไปอีกปีแล้ว
เคยนึกอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรที่ผ่านมาบ้างมั้ย
คำตอบของฉันคือ...ไม่เลย
ไม่ว่าช่วงเวลาสี่ห้าปีที่ผ่านมานี้ฉันจะมีเรื่องราวหรือผู้คนใดผ่านเข้ามาในชีวิต
ฉันขอบคุณสิ่งเหล่านั้นเสมอ
อย่างน้อยแม้จะเคยเสียน้ำตากับมันมาบ้าง
แต่ฉันยังคงมีความทรงจำดีดี...เคยมีช่วงเวลาดีดี
ยังมีหลายเรื่องราวที่นึกขึ้นมาแล้วยิ้มได้
ไม่ว่าจะดีหรือร้าย...ยังดีกว่าไม่เคยมี
ฉันว่าคนที่ไม่เคยมีความทรงจำอะไรเลยต่างหาก...น่าสงสาร
นึกถึงเพลงของพี่ตุลย์
..อย่าลืมความสำคัญของคนเก่า..
..รักเป็นเหมือนรอยสัก เจ็บปวดแต่งดงาม...
คิดได้ไงอ่ะพี่ น้ำเน่าแต่ชอบ 555
ที่สำคัญ หากไม่มีเมื่อวานคงไม่มีวันนี้
วันที่ฉันมีความสุขดี...กับทุกเรื่อง
ขอบคุณจริงๆ
ขอบคุณทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ไม่ว่าคุณจะทำอะไรกับฉันไว้ฉันจำได้เสมอทั้งดีหรือร้าย 555
ขอบคุณทุกเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันเช้มแช็งอย่างทุกวันนี้
การก้าวผ่านปีไปกับทุกความทรงจำดีดี
จะเกิดอะไรขึ้นกับฉันในปีหน้า...มันคงไม่แย่กว่าที่ผ่านมา
เนอะ
สวัสดีปีใหม่ :)
เจอกันอีกครั้งเมื่อได้เจอกัน...งงมั้ย 555
