ผ่านมาเกือบครึ่งเดือน....เร็วจังแฮะ

สวัสดีปีใหม่ตอนนี้ยังทันหรือเปล่า

เกือบ 2 เดือนแล้วที่หายไป

ไม่อยากบอกว่างานยุ่ง...เดี๋ยวโดนแซวอีก

แต่ยุ่งจริงๆนะ

สองสัปดาห์ก่อนและหลังปีใหม่เป็นช่วงที่นรกมาก

เราไม่เคยคิดว่าโรงงานขนาดย่อมที่บ้าน

และสองแรงงานพม่าอย่างเราสองคน

จะผลิตขนมให้กับลูกค้าได้มากมายขนาดนี้

มีเวลาพักผ่อนน้อยมาก (แต่มีเวลากินเยอะเหมือนเดิม -*-)

จริงๆไม่ได้อยากทำร้ายร่างกายตัวเองขนาดนั้น ไม่ใช่ว่างก

แต่มันรับปากเค้าไว้แล้วก็ต้องส่งให้ได้

 

 

เรามีความสุขทุกครั้งที่ลูกค้ามารับขนมจากเรา

แล้วบอกว่ารู้สึกเหมือนได้รับของขวัญ

ขนมทุกกล่องที่ออกจากร้านเราไป...เราใฃ้เวลากับมันทุกกล่อง

ลูกค้าบางคนถามว่าทำไมต้องทำอะไรเยอะแยะ

บางกล่องไม่ต้องผูกโบว์ก็ได้..เอาไปทานเอง

เราบอกว่า..ไม่ได้หรอก

ถึงคุณจะไม่ได้เอาไปเป็นของขวัญให้ใคร

แต่มันเป็นของขวัญจากเราให้คุณ  ^^

เราถึงต้องคอยถามว่าคุณชอบสีอะไร  คนที่จะเอาไปให้เค้าอายุเท่าไหร่

เพราะเราอยากให้คุณเห็นรอยยิ้มของผู้รับเหมือนที่เราได้เห็น..จากคุณ

 

 

ตอนนี้เริ่มซาๆลงมาบ้าง....แต่หวัดกินซะงอม

 

 

 

ปีใหม่ไม่ได้ไปเที่ยวไหน

มีแค่แอบไปแว๊บๆ ถ่ายรูปแสงสีในเมืองกันวันนึง

กินข้าวกับญาติๆ เลยได้เจอหลานคนแรกของบรรดาพี่น้องเรา

น่ารักที่สุดเลยลูก..

 

 

 

เดือนที่แล้วไปงานแต่งลค.

สำหรับเรา..มันเป็นงานแต่งงานที่น่ารักที่สุดเท่าที่เราเคยไปมา

เดือนธันวาเราไปงานแต่งงานทั้งหมด4 งาน

แต่งานลค.เราชอบที่สุด

เราไม่เคยไปงานไหนแล้วรู้สึกอบอุ่นแบบนี้มาก่อน

เจ้าภาพเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเราได้ตั้งแต่หน้างาน

ของชำร่วย...ที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวเรียกว่า ของชำเรา -*-

มังกรแดงที่กล่องใส่ซอง....แว่วว่าเจ้าบ่าวทำเอง

ทุกอย่างในงานเจ้าบ่าวเจ้าสาวทำเองหมด

ยกเว้นอาหาร....ถือเป็นโชคดีของเรา ^^"

น่ารักจริงๆนะ..

 

 

 

edit @ 19 Jan 2008 12:52:06 by ฉันรักคุณ..เพราะฉันไม่รักตัวเอง

 

 

วันนี้เริ่มรู้สึกเหมือนได้หยุดจริงๆซะที

ตื่นมาทำขนมให้น้าตอนหกโมงแค่สองปอนด์แล้วก็หลับต่อ

ตื่นอีกทีเที่ยง  ทำอาหารทานเอง หลังจากซื้อกินมาหลายวัน

ปั่นจักรยานไปหากาแฟเย็นอร่อยๆกินร้านหน้าหมู่บ้าน

นั่งอ่านหนังสือ ลมพัดอ่อนๆ อากาศไม่ร้อนมาก ดื่มลาเต้เย็นชื่นใจๆ

กลับมากวาดบ้าน นอนอ่านหนังสือ ฟังเพลง

ตกบ่ายก็ทำขนมให้ลูกค้าอีกกล่อง ทำแค่นี้กำลังสนุก

เวลาที่ทำขนมน้อยๆแล้วขนมจะสวยมาก เหมือนวันนี้

วันไหนทำเยอะๆ นอกจากเราจะเริ่มไม่สนุกแล้ว ขนมก็ไม่ค่อยสวยด้วย

แต่ก็ต้องทำ  เพื่อตังค์ ><

 

 

 

เคยคุยกับพี่คนนึงที่ทำร้านเบเกอรี่อยู่ที่ญี่ปุ่น

เขาเล่าว่า เวลาที่ลูกค้าสั่งขนมแปลกๆ ที่เขาไม่เคยทำ

เขาไม่ค่อยชอบเลย ไม่ค่อยรับ เพราะไม่มั่นใจเท่าไหร่

แต่ไม่เหมือนเรา  เราชอบนะ  แต่ขอให้บอกล่วงหน้า

เราจะได้มีเวลาคิด หรือลองทำ

เพราะถ้าทำได้เราก็จะมีเมนูใหม่ๆให้ลูกค้าคนอื่นๆได้เลือกเยอะขึ้น

ไม่แปลกหรอกที่คุณจะต้องทิ้งขนมทั้งถาดบ้าง เวลาเพิ่งหัดทำ

ที่สำคัญต้องช่างกินด้วย ทำขนมไม่ชอบกินขนมได้ไง

เคยเจอเหมือนกันนะ ชอบทำขนม แต่ไม่ชอบกิน ไม่ช่างกิน

แล้วมันจะรู้ได้ยังไงว่าอร่อยกว่าเป็นยังไง คิดว่าที่เราทำน่ะอร่อยแล้ว

เพราะฉะนั้น ไปกินเค้กกันดีกว่า ^^"

 

บุฟเฟ่ห์เค้ก ที่ร้านCafe Buongiorno 

หัวละ 125++ ไม่รวมเครื่องดื่ม

ไม่ได้ไปมาสักพัก คิดถึงงงงง

ใครอยากไปด้วยยกมือขึ้น

 

 

ไปกินไอ้เนี้ยๆๆๆ

 

edit @ 21 Oct 2007 21:07:00 by ฉันรักคุณ..เพราะฉันไม่รักตัวเอง

ช่วงนี้งดเสาะหาเค้กใดๆกินทั้งสิ้น

แค่หลับตาภาพเค้กยังตามมาหลอกหลอน -*-

ไม่เคยคิดว่าวันๆนึง โรงงาน (นรก) เล็กๆ ภายในบ้านของเรา

จะผลิตเค้กได้มากมายขนาดนี้

ร่องรอยอารยธรรมที่ถูกทิ้งไว้ตามร่างกายหลังสงครามเลิก

ทำให้ผิวกายที่คล้ำมากขึ้นทุกวันๆจากความร้อนของเตาอบ

ดูคล้ายตุ๊กแกเข้าไปทุกที ><

เดี๋ยวโดนเตาร้อนๆ เดี๋ยวโดนมีดบาด ทำพิมพ์เค้กตกใส่เท้า

แล้ววันศุกร์นี้จะกล้าเอาผิวอนาถาแบบนี้ไปงานแต่งงานพี่สาวไหมเนี่ย

ไม่เป็นไร..ไหนๆก็ต้องทำเค้กแต่งงานไปอยู่แล้ว

เราก็แต่งชุดเชฟแบบแขนยาวขายาวหมวกทรงสูงไปซิ

อ้างว่า หนูกลัวใครไม่รู้ว่าเป็นคนทำเค้ก ^ ^"

สนุกดีนะ สนุกดี

แม้จะช่วยน้าทำขายมาเป็นสิบปี

แต่ก็เฉพาะปีใหม่ ส่วนอันนี้เป็นของเราเอง

นี่เพิ่งตุลาก็ลากเลือดซะแล้ว

เมื่อวานดูรายการอะไรก็ไม่รู้ หมอดูเขาบอกว่า

หลังวันเกิดอายุครบ 25 ปี 100 วันไปแล้ว ชีวิตจะดีขึ้น

ประมาณว่าพ้นช่วงวิกฤติของเบญจเพส

ก็ไม่ได้เชื่ออะไรมากมาย แต่คิดๆดูก็จริง

เราครบ 25 เมื่อต้นเดือนกรกฎาคม นี่ก็สามเดือนกว่าแล้ว

ครบร้อยวัน เผาได้แล้ว ><

คืองานมันเริ่มลงตัว

สามารถเขียนต้นฉบับส่งบก.ทันโดยไม่ต้องรออารมณ์ศิลปิน 55

เริ่มทำขนมได้ไวขึ้น ทำให้แต่ละวันสามารถรับออเดอร์ได้มากขึ้น

แต่ก็ไม่อยากรับมากเกินไป เดี๋ยวเกินตัว เดี๋ยวไม่สนุก

แค่นี้แหละ กำลังดี

แต่ขอหยุดกินเค้กชั่วคราวนะ...ไม่ไหวจริงๆ